Mari Boine en haar medemuzikanten namen het publiek mee op een machtige muzikale reis.

Foto: Hedda Hiller Koteng 

Rijkdom en warmte in het lijf.

Een machtige reis

Buiten waaide het koud en guur, maar binnen in Thorvalds nam een noordenwind ons mee op een pijnlijke en diep beroerende

Concert met Mari Boine

• Medewerkers: Mari Boine, Brita Pollan, Gunnar Augland, Bjørn Charles Dreier
• Plaats: de Blackbox, "Thorvalds"  in Nesna, woensdagavond
• Publiek: ca. 200

Mari Boine nodigde uit tot een gevangen houdende en machtige reis toen ze  Black Box in Thorvalds bezocht. Samen met de religiehistoricus Brita Pollan vertelde zij de historie van de Samen op een manier die het publiek tot in de ziel trof. Brita Pollan en Mari Boine hebben veel betekend voor elkaar en voor de richting die ze  in hun leven hebben genomen. De diepgaande liefdesverklaringen die de dames vanaf het podium naar elkaar zonden hebben niet zo veel woorden nodig. Door wat ze samen hebben geschapen begreep men het.

– Als Mari zegt dat mijn geschriften iets voor haar hebben betekend, kan ik niet anders zeggen dan dat het hetzelfde voelt van mijn kant. De Samische cultuur is heel betekenisvol voor mij geweest sinds ik de Samische sprookjes ontdekte en begreep dat aan het op deze manier vertellen van sprookjes hele speciale culturele gegevens ten grondslag moesten liggen zei Britta Pollan ter inleiding.

Brita Pollan  is een fantastische vertelster. Ze brengt haar geschiedenissen en anekdotes zo droog en ingeleefd naar voren, dat men bijna niet weet of men moet lachen of huilen.

De meesten doen beide. Het is moeilijk om te horen wat de Samen hebben moeten verdragen van missionarissen en dominees die kwamen om ‘het duivelse volk’ te temmen. 

– Toen de missionarissen naar de Samen kwamen zagen zij de sjamanen van de Samen als dominees en hun trommels als bijbels. Ze  vernielden offerplaatsen en wilden dat de Samen zich van hun eigen cultuur afwenden. Ze vertelden hen over de hel, en dat was heel bijzonder voor de Samen. Ze hadden nooit eerder op die manier over een kwade kracht gehoord. Toen de missionarissen thuis kwamen beschreven ze de Samen als ‘Satans eigen volk in het Noorden’ en konden een volk beschrijven dat zo demonisch was omdat Satan zich niet alleen met hen redde, maar een heel leger aan kleine duivels moest hebben om op hen te passen. Satan had ze geleerd om een taal te spreken die onverstaanbaar was voor mensen, ze kleedden zich als dieren en zongen op een manier die zo vreselijk en lelijk was dat ze niet voor menselijke oren was, vertelde Brita Pollan.

Tussen de verhalen van Brita door, zingt Mari met haar warme en gepijnigde stem. Het is alsof Mari Boine door dit akoestische concert terug is gegaan tot het diepste deel van haar wortels, ze zingt songs van haar vroegste platen met een bijzondere zuiverheid en gratie.  Slechts twee muzikanten vormen de achtergrond voor haar stem, gitarist Bjørn Charles Dreyer en Gunnar Augland op ritme-instrumenten in alle soorten. Het is mooi en zet zich in de ziel vast, en men voelt dat men een deel is van iets groters in zichzelf in de sfeervolle concertzaal.

– Als jullie nu plotseling verstaan wat ik zing, dan is dat geen magie, maar  alleen omdat ik in het Engels zing - grapt Mari Boine vanaf het podium en sluit het concert af met een mooie melodie in de bekende stijl van Mari Boine.

Maar het publiek heeft nog niet genoeg. Het verlokt Mari Boine  tot een extranummer dat een heel smakelijk hapje blijkt te zijn. Mari’s vriend Carlos Seldes bevond zich nl toevalligerwijs onder het publiek. Ze speelden meer dan 15 jaar geleden samen en waren op wonderbaarlijke wijze deze avond tegelijkertijd in Nesna. Carlos Seldes nam de gitaar over en samen speelden ze het publiek naar huis met ‘Gracias à la vida". Een zeldzaam gevoelige versie van het lied dan we in het Noors kennen als "Jeg vil takke livet".  (“Ik wil het leven bedanken”)

Het publiek kan Mari Boine niet genoeg bedanken voor een beleving die hen naar buiten zond met een rijkdom en warmte in het lijf die ze niet hadden toen ze in de Black Box binnenkwamen.

Hedda Hiller Koteng

Bron: http://www.ranablad.no/kultur/article3482153.ece